Agile Theatre: een praktijkgids over waarom ceremonies mislukken
Agile theater is wat een ceremonie wordt wanneer deze louter voor de schone schijn wordt gehouden, in plaats van omwille van de functie ervan. Een praktijkgids over de vier manieren waarop stand-ups, planning, schattingen en retrospectieven mislukken, en hoe u ze daadwerkelijk effectief kunt uitvoeren.
Agile theater is wat er van een agile ceremonie wordt wanneer deze wordt gehouden om de schijn op te houden in plaats van omwille van de inhoud: de stand-up, de planningssessie of de retrospective vinden volgens schema plaats en zien er goed uit, terwijl hetgeen waarvoor de bijeenkomst eigenlijk bedoeld is, stilletjes achterblijft. Een betrouwbare aanwijzing hiervoor is dat het team niet langer het werkelijke publiek van de ceremonie is.
Meestal ligt het niet aan een gebrek aan inzet, en een nieuwe aanpak zal het probleem niet oplossen. Het ontstaat om structurele redenen: een manager voor wie de stand-up in feite wordt gehouden, een snelheidscijfer dat van bovenaf wordt opgelegd, een retrospective waarvan de conclusies nooit worden meegenomen naar de volgende sprint. Daarom komt het tot uiting in vier herkenbare patronen, in plaats van als één vaag gevoel dat agile niet werkt.
Het echte van de voorstelling onderscheiden
| Een ceremonie vervult haar doel wanneer… | Het is theater wanneer… |
|---|---|
| Het team overlegt onderling en met het bestuur | Iedereen legt verantwoording af aan de hoogste functionaris in de zaal |
| De ramingen en prognoses die het team hanteert | Ramingen worden vaste toezeggingen die het team worden aangerekend |
| Het zou jammer zijn als de vergadering niet zou doorgaan | Het schrappen ervan zou niets anders kosten dan wat tijd |
| De gebeurtenissen van de laatste retro hebben daadwerkelijk plaatsgevonden | Na de retro verandert er niets |
Elke onderstaande modus belicht de kloof op zijn scherpst: de ceremonie die ermee wordt weergegeven, en hoe u die ceremonie in de praktijk daadwerkelijk kunt uitvoeren. Als u eerst een duidelijke uitleg over de bijeenkomsten wilt, begin dan met waar de agile ceremonies eigenlijk voor dienen; als de rechterkolom u al bekend voorkomt, lees dan verder.
De eerste valkuil van ‘agile theater’: ceremonies die louter voor de schijn worden gehouden, niet omwille van hun functie. Statusgerichte stand-ups, ‘cargo-cult’-schattingen en de retro-sessie waarbij alleen maar vakjes worden aangevinkt, plus hoe u functie van prestatie kunt onderscheiden.
De tweede manier waarop agile theater kan mislukken: machtsverschuivingen die de eerlijkheid ondermijnen. De ‘velocity ratchet’, het ‘estimate laundering’ en het ‘feedback banking’ zijn de drie manieren waarop een machtsongelijkheid een ceremonie tegen het team keert.
De derde valkuil van agile theater: te veel formaliteiten. De ‘vergaderbelasting’, de kosten van het wisselen van context die de vijftien minuten in de schaduw stellen, en de last van het ritme dat korte sprints ondermijnt, en hoe u hierin de juiste balans kunt vinden.
De vierde vorm van mislukking bij agile theater: het gebrek aan opvolging. Wanneer de retro alleen maar woorden oplevert, een uitlaatklep wordt voor problemen waar het team geen invloed op heeft, en hoe men in plaats daarvan prioriteiten moet stellen, zaken moet escaleren en ervan moet leren.
Definities van de vier termen die in de veldgids voor agile Theatre zijn geïntroduceerd: „estimate laundering”, „feedback banking”, „velocity ratchet” en „retro-as-pressure-valve”. De gezaghebbende, citeerbare bron voor elk van deze termen.